no ocaso, Luis por acaso: (www.astormentas.com)

Poema ao acaso

Mostrando entradas con la etiqueta China. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta China. Mostrar todas las entradas

viernes, 16 de julio de 2010

al zapatero le tocó la chinita



" Que China acuda al rescate nos viene de perlas, aunque hay quien sostiene que fue allí donde se empujó al abismo a ese neoliberalismo de pacotilla que invitó a los pobres a la mesa de los ricos con dinero fácil y abundante y, sobre todo, sin inflación. Si ello fue posible es porque los chinos, además de trabajar como se les supone, ahorran una barbaridad. Con datos de 2005, si los estadounidenses echaban al cerdito de barro el 2% de su PIB, ellos multiplicaban esa tasa por 22. Toda esa ingente cantidad, procedente de su superávit comercial, se ha destinado invariablemente a comprar deuda pública extranjera, especialmente la del Tío Sam, lo que les permite mantener intacta su competitividad al sostener sobrevaluado al dólar respecto al yen y, consecuentemente, seguir exportando a espuertas.

Sin China y los fondos soberanos de los países árabes exportadores de petróleo financiando la fiesta no habría sido posible la orgía de consumo desatada en Occidente. "

Juan Carlos Escudier
Público, 16-07-2010


CHINA 1992, en fotos

Cuando China comenzaba, a dejar de ser lo que fué y a ser lo que ahora es.





Ya nada es igual y todo es lo mismo.

.

sábado, 22 de mayo de 2010

no tiene nombre

http://blogs.publico.es/trama-mediatica/?p=326&rnd=2248#comments

Comentario por bemsalgado
22/05/2010 @ 11:12

Vizcaino, está claro que no hay oidos ni ojos para tanto. Pero, ayer, bastaba empezar El Mundo por el final (en dónde se acaba!), para leer al del Pozo, ilustrándonos sobre marxismo:

” Claro que el apóstol cervecero (C.Marx -borracho, en la frase anterior-) también nos alertó de que ser gobernado es ser vigilado, movilizado, tallado y robado con los impuestos.

… ya sólo faltaba que el Gobierno acojonara a los ricos, contribuyendo a la dislocación financiera y a la huida de la pasta. …

Si empiezan a hostigar a los millonarios, éstos cambiarían de mar sin cambiar de yate. Crujirán como siempre a la clase media. ”

Y, en la tertulia de Herrera de Onda Cero, también ayer:

“primero han ido a por los abuelos, después a por los funcionarios y después vendrán a por todos” (naZiPatero)

“No sólo peligra el Estado del bienestar sino la economía de mercado, vivimos momentos muy difíciles” (economía de mercado, valor supremo)

No me queda claro en que grupo se siente él encuadrado, ni abuelo ni funcionario. El que más le preocupa, literariamente al menos, parece claro.

Impagable.
.
cita:
“Primero fueron a por los judíos,
y yo no hablé porque no era judío.
Después fueron a por los comunistas,
y yo no hablé porque no era comunista.
Después fueron a por los católicos,
y yo no hablé porque era protestante.
Después fueron a por mí,
y para entonces ya no quedaba nadie que hablara por mí. ”

(versos del reverendo Martin Niemöller sobre los nazis y la sociedad del momento)


---------

http://blogs.publico.es/asuntosycuestiones/?p=266&rnd=5742#comments

Comentario por bemsalgado
22/05/2010 @ 11:36

A LO COHECHO PECHO.
Como debe ser, valiente Dª Rita.
Santa Rita, la santa Patrona del Cohecho:
” Santa Rita, Santa Rita,
lo que se dá no se quita.”

Aunque, cabe la duda, su impulso pudiera hacer honor a su apellido más que a su nombre, en cuyo caso respondería al precepto:

“Cuando las barbas…
la barbera a barbear.”
.


Artículos de referencia:

Javier Vizcaino - Público
De Rodiezmo a Perejil - 22 May 2010

Otra vez el espíritu de Rodiezmo enrojece los papeles del ultramonte. “La huelga general, más cerca”, celebra La Razón con titular mastodóntico sobre una foto de una funcionaria con pegatina del CSIF protestando contra el lijado de su sueldo. “El tijeretazo castiga a 8,6 millones de funcionarios y pensionistas” denuncia ABC con inusitado ardor social. Más taimado, El Mundo dispara a dar: “Zapatero consuma su bandazo sacrificando el crecimiento”. Si se preguntan de qué bandazo hablan, Casimiro García Abadillo se lo explica en el interior del periódico: “Zapatero asume las recetas de la derecha”. O sea, que se han llevado al huerto neocon al presidente del Gobierno y como premio, lo atizan.

Y que no se queje el inquilino de Moncloa. Su ministro de Trabajo sale aún peor parado de la iracunda columna de Martín Prieto en La Razón. Lean: “Nuestro amigo Corbacho lo único que puede hacer son dos cosas: cortarse las venas en la bañera para no ensuciar o, la más lógica, dimitir”. ¿Un poco fuerte, dicen? Pues al inductor de suicidios ministeriales le debió de parecer que se había quedado corto, porque aún añadió: “Si no se atreve con la solución del baño ni con su dimisión le presto la pistola de Mariano José de Larra. Todo antes que la pérdida de la honra”. Sana crítica amparada por la libertad de expresión, ya saben.

Crisis y matrimonio homosexual
Fíjense que no hubiéramos tenido que llegar a esto de no haber sido por el matrimonio homosexual. ¿Acaso no sabían que ese y otros contradioses progres son los verdaderos culpables del desastre ecónomico que nos ahoga? Pues atiendan al sabio editorialista de Cope: “El Gobierno sigue empeñado en ignorar a la familia y en promover formas de convivencia alternativas, alimentando un modelo de sociedad insostenible, como se percibe, con toda crudeza, en este momento de crisis tanto en los mercados, como en el Estado del Bienestar”.

Está pletórica la emisora episcopal, que además de ese argumento de pata de banco cojo, ayer nos regaló una impagable carta de Cristina López Schlichting al rey de Marruecos. A estas horas debe de estar el hombre con tembleque de piernas, arrepentido de haber reclamado Ceuta y Melilla: “No sé qué idea se le ha pasado a su majestad alauí por la cabeza, pero dan ganas de decirle que si Zapatero no va, que si no va el Ejército a ponerles freno el día que pisen un islote español, irá servidora vestida de Agustina de Aragón”. Qué miedo, Mohamed.

http://www.elmundo.es/opinion/columnas/raul-del-pozo/
Tributo a los ricos, de Raúl del Pozo en El Mundo
EL RUIDO DE LA CALLE
No es verdad que detrás de cada fortuna haya un crimen. La mayoría de los ricos españoles no matan más que perdices y chanchitos. Se hicieron millonarios en sastrerías y alcantarillas. Les llegó la riqueza como una moneda a una cloaca. No todos descienden de negreros, piratas o prestamistas; muchos proceden de chamarileros, boticarios, albañiles de tartera, concejales rateros o simples especuladores de fincas. Algunos llegaron a banqueros desde botones y otros empezaron de banqueros y acabaron sin legañas. Lo que ha cambiado en los ricos es su manera de comportarse. Antes parecían más discretos, financiaban golpes de Estado con mucha modestia; ahora, en cuanto te descuidas te invitan a almorzar y te sacan las vajillas de oro. En los últimos tiempos se les ha aclamado en España como a figuras de la escena y han salido en las revistas sus bodas y sus cornamentas.

Los estoicos, que no iban a ninguna parte sin higos secos y sin tablas para escribir, aconsejaban a sus amigos potentados que no presumieran con suntuosidades u ostentaciones. “Privaos del lujo -decía Catón a los ricos-, habéis subyugado la provincia de Fase, pero no comáis nunca faisanes. Si habéis conquistado el país donde crece el algodón, acostaos en duro suelo”.

He conocido a algún rico. Son muy tratables, te hablan de escopetas, de cuadros adquiridos en subastas, de su gota y de su vino. También ellos han sufrido mucho en esta crisis y han perdido más que los pobres. Los ricos son muy necesarios para la industria, el comercio y los mercados; a pesar de esto, Zapatero les hace gestos de Drácula, amenazándoles con chuparles la sangre.

Que alguien vigile la mesa camilla del presidente, a ver si le han cambiado de medicación o de escritores. Me temo que haya dejado a los filósofos basura posmodernos tipo Philip Pettit y le hayan traído de la Cuesta de Moyano algunos libros de Proudhon, aquel artesano precursor del anarquismo y del socialismo que se emborrachaba con Marx y que decía que la esclavitud es un asesinato y la propiedad privada, un robo. Claro que el apóstol cervecero también nos alertó de que ser gobernado es ser vigilado, movilizado, tallado y robado con los impuestos.

Gobernar es transferir recursos de unas clases a otras, y ya sólo faltaba que el Gobierno acojonara a los ricos, contribuyendo a la dislocación financiera y a la huida de la pasta. Primero hablaron de un tributo especial para los que tuvieran más de un millón de euros entre rentas y patrimonio, y como eso les pareció poca tela subieron el impuesto a dos millones. Tampoco eso alcanzaría a las grandes fortunas, las que nunca pagan impuestos.

Si empiezan a hostigar a los millonarios, éstos cambiarían de mar sin cambiar de yate. Crujirán como siempre a la clase media.
-----

Gran Wayoming, Público
Asuntos & Cuestiones - 22 May 2010

Todos son Camps
22 May 2010

Rita Barberá dice que si aceptar regalos es cohecho, todos los políticos deberían sentarse ante el Tribunal Supremo. Parece que la actitud de Camps es la norma en el entorno de Rita, y también en el de Esperanza Aguirre, que afirmó: “La corrupción es consustancial a las instituciones”. La tercera Gracia, Dolores de Cospedal, prefiere el argumento contrario, se apunta a la teoría de la conspiración y dice que no ha pasado nada, que los 50.000 folios son un invento de Zapatero y Fernández de la Vega. Con un par.

Alarma que personas tan mayores y tan expuestas al mal no sepan diferenciar el caramelo que el señor de la gabardina ofrece a la niña en el parque del durito que le da la abuela el día de su cumpleaños “para que se convide con las amiguitas”. Para ellos, todos los regalos son iguales, los del señor que está en la cárcel por obtener adjudicaciones millonarias irregulares y el dibujo del sobrino con un sol que sonríe. Pues no, no son iguales. Lo importante, cuando se regala, es la intención. Se dice siempre que te entregan algo que carece de valor material. Y con respecto al argumento de que alguien como Camps no se vendería por tres trajes, precio que les parece insultante, estamos de acuerdo. Nos consta que para ganar su cariño al punto de que “te quiera un huevo”, que es lo que dice querer a su amigo El Bigotes, hace falta mucho más. Y eso es lo que hay en el resto del sumario que su amigo el juez De la Rúa, en un acto nada inocente, rechazó, limitando la investigación al regalo de los trajes, que no son más que la punta del iceberg, o de la aguja que utilizó su señoría para desinflar un sumario plagado de fechorías.
.

jueves, 20 de mayo de 2010

Y ¿con qué tapan la boca a Taiwan?

Taiwan debates admission of mainland students
(Agencies)
Opposition Democratic Progressive Party (DPP) legislators cover the mouth of Kuomintang (KMT) legislator Chao Li-yun during a session inside the Legislative Yuan in Taipei April 21, 2010. The session was held on Wednesday as part of a bill amendment on whether students from Chinese mainland will be allowed to attend Taiwan universities. [Photo/Agencies]

. .

miércoles, 19 de mayo de 2010

¿Escucha Taiwan a la china?

- Sólo atiende a razones, parece.

jueves, 13 de mayo de 2010

Fotógrafo de Bodas

Coincidí en Hong Kong, sólo en tiempo y espacio claro, mientras me dirigía para tomar el Ferry Star en la Terminal de embarque de Kowloon, con un fotógrafo profesional chino que estaba, obviamente, realizando un reportaje fotográfico para el album de boda de una joven pareja china.

El fotógrafo estaba encaminando a la pareja hacia el lugar que había escogido para una nueva toma, que, evidentemente, conocía de antemano.

Escogido el marco, instruyó a los novios sobre el gesto que había de mantener para realizar sus fotos.

Esta foto mía, recoge el momento.

El lugar, delante de una panadería existente en la citada terminal de ferrys.

Ordena al novio que dirija su mirada al cielo, para aprovechar una luz cenital.
Y a la novia, que dirija la suya, de reojo, hacia la panadería.

Por detrás, como fondo, un reclamo publicitario anunciando 'jugo de mango fresco', goteando, y una fresa sobre un mango.

Un artista el fotógrafo, desde luego, pero... este escenario... ¿por qué?

Enigmas de oriente.

viernes, 20 de noviembre de 2009

cha cha chá chino "grand cru"

Buscando con google 'china cha cha cha' para acceder a este Blogg, atopéi o seguinte videoclipe




Procedencia video: http://toaspern.wordpress.com/2009/03/02/como-para-un-cha-cha-cha/
http://toaspern.wordpress.com/

En:

http://www.lavozdegalicia.es/opinion/2009/11/20/0003_8119243.htm?idioma=galego
podemos ler:

Obama en China : a «hegemoneda»

Albino Prada

Data de publicación: Venres 20 de novembro de 2009

Nestes meses que levamos de Gran Depresión non é infrecuente ler análise que, máis aló da burbulla inmobiliaria e dos excesos de titularización de hipotécalas lixo, sitúan o seu epicentro no feito de que EE.?UU. viría capturando boa parte do aforro mundial (singularmente asiático). Así vivirían nas últimas décadas por encima das súas posibilidades reais.
Exposto así, o colapso do 2008 decantaría o dilema sobre quen se derrubaría antes: se a burbulla de consumo norteamericano ou ben o dólar como divisa de reserva mundial (hegemoneda). A perda continuada de capacidade produtiva (Ford, GM...) da primeira economía mundial traduciríase nun déficit comercial galopante, máis un déficit orzamentario crónico, que só atoparían solución na posibilidade de atraer préstamos ilimitados a un custo moi baixo. Préstamos que, ademais, lonxe de investir usaríanse para o seu consumo. O que fai moi improbable a súa solvencia futura para soster indefinidamente tal dinámica.
O seu prestamista maior (con máis de dous billóns de dólares) sería a China comunista do yuan, que coa localización de miles de empresas occidentais e co seu xigantesco mercado xeraría pingües ganancias para investidores sobre a base dun superávit comercial galopante. Empresas que alimentarían o imperio dos centros comerciais de Occidente. Cos recursos así obtidos eles serían os primeiros interesados en non forzar a bancarrota dos seus debedor; investirían en divísaa dólar e no Tesouro norteamericano. Evitarían así, de paso, a revalorización da súa divisa e unha inflación interna que laminase tal éxito comercial, ademais de protexerse con xigantescas reservas de divisas ante eventuais fugas de capitais como as dos noventa.
Así as cousas, o imperio da hegemoneda está a actuar como cabería esperar: devaluando a súa moeda. Con iso conseguiría estimular as súas exportacións, dificultar algo as importacións e reducir o valor real da súa xigantesca débeda externa. No entanto, tal depreciación non parece que sexa suficiente para levantar cabeza, e por iso analistas como P. Krugman reclaman forzar unha revaluación do yuan respecto do dólar (como xa sucede co euro) para que China non lles roube aos americanos os seus postos de traballo». Nada se di dos negocios das compañías americanas en Asia.
Fronte a esta terapia, China (xunto a Xapón, a India ou Brasil) expoñen a creación dun novo activo internacional de reserva que substitúa á vella hegemoneda, o dólar. E nisto traballa outro premio Nobel de Economía por encargo da ONU. Creo que a hegemoneda é unha disxuntiva de fondo para o mundo do século XXI.

jueves, 12 de noviembre de 2009

fishing in China - 在 中 国 捕 鱼











Fotos: Yangshuo



TXT - TVE - 12 nov 2009:

Obama, inicia hoy una gira por Asia, primera jornada: Japón.

Obama comienza este jueves su primera gira por Asia. Quizás, la más complicada de todas las que ha realizado el presidente de EE UU.
Recalará en cuatro paises: Japón, Singapur, China y Corea del Sur.

Los problemas empiezan en la primera escala de Obama: Tokio. El flamante gobierno de Yukio Hatoyama quiere reforzar las relaciones con su eterno rival, Pekín, y rebajar su alianza con EE UU.

Pero es el vertiginoso ascenso económico de China el que marca la impronta de la visita. China es el mayor acreedor mundial de Deuda Pública norteamericana y su segundo socio comercial.

martes, 10 de noviembre de 2009

viernes, 6 de noviembre de 2009

jueves, 5 de noviembre de 2009

en guardia, en la de cada cual





la más dura, la que deja a uno agotado.









De pedra.

jueves, 1 de octubre de 2009

abiertamente se la juegan





1º Octubre - Fiesta Nacional China

60º aniversario de la República Popular China


Fotos: Hong Kong - Wan Chai